Paus Franciscus - 12 april 2015
Thomas is iemand die niet gemakkelijk voldaan is, hij zoekt, wil zelf verifiëren, hij wil zijn eigen persoonlijke ervaring hebben. Na de initiële weerstand en onrust, zal hij uiteindelijk geloven, moeizaam, maar hij komt tot geloof. Jezus wacht geduldig op hem en geeft zich over aan de moeilijkheden en onzekerheid van de laatst gekomene. De Heer verklaart “zalig”, wie geloven zonder te zien Vgl. Joh. 20, 29 – en de eerste onder hen is Maria, Zijn Moeder – maar Hij voorkomt ook de eis van de ongelovige leerling: “Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen …”. Vgl. Joh. 20, 27 In het heilzaam contact met de wonden van de Verrezene, manifesteert Thomas zijn eigen kwetsuren, zijn eigen wonden, zijn eigen verscheurdheid, zijn eigen vernedering; in het teken van de nagels vindt hij het doorslaggevend bewijs dat hij bemind wordt, verwacht, begrepen. Hij staat tegenover een Messias vol zachtmoedigheid, barmhartigheid, tederheid. Het was de Heer die hij in de verborgen diepte van zijn wezen zocht, want hij wist dat Hij zo zou zijn. En velen van ons proberen in het diepst van hun hart Jezus te ontmoeten zoals Hij is: zachtmoedig, barmhartig, teder! Want wij weten in ons diepste, dat Hij zo is. Eens dat Thomas het persoonlijk contact met de beminnelijkheid en het barmhartige geduld van Christus gevonden heeft, begrijpt hij de diepe betekenis van Zijn verrijzenis, en innig getransformeerd, belijdt hij heel zijn geloof in Hem, uitroepend: “Mijn Heer en mijn God!”. Vgl. Joh. 20, 28 Mooie, mooie woorden, die van Thomas!
