• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
Maar hoe durven we spreken over de liefde van God, terwijl we getuigen zijn van zoveel menselijke tragedies. Denken we aan de catastrofe die Japan overviel of de rampen op zee in de laatste weken. Er helemaal niet over spreken? Maar het totaal verzwijgen zou een verraad aan het geloof zijn en de betekenis ontkennen van het mysterie dat we vieren.

Er bestaat een waarheid die op Goede Vrijdag luid en krachtig moet worden verkondigd. Hij, naar wie wij beschouwend opkijken aan zijn kruis, is God zelf “in persoon”. Hij is ook de mens Jezus van Nazareth, inderdaad, maar Hij en de Zoon van de eeuwige Vader zijn slechts één en dezelfde persoon. Het eerste dogma werd geformuleerd in Nicea, namelijk dat Jezus Christus de Zoon van God is, God zelf, met dezelfde natuur als de Vader. Zolang men dat niet erkent en het dogma van het fundamentele geloof van de Christenen niet ernstig neemt, zal het geen antwoord zijn op het menselijk lijden.

Men kan niet beweren dat “de smeekbede van Job zonder antwoord is gebleven”. Ook niet dat het christelijk geloof geen antwoord geeft op het menselijk lijden, wanneer men vooraf het antwoord ontkent waarop het recht heeft. Hoe kan men aan iemand de zekerheid geven dat een bepaalde drank geen vergift bevat? Door hem uit te drinken in zijn bijzijn! Dat heeft God gedaan met de mensen. Hij heeft de bittere kelk van het lijden gedronken. Het menselijk lijden kan niet vergiftigd zijn, kan niet enkel negatieve zaken, verlies en dwaasheid bevatten als God zelf gekozen heeft om ervan te proeven. Op de bodem van de beker moet er zich wel een parel bevinden.

De naam van die parel kennen wij: Verrijzenis! “Ik ben er zelfs van overtuigd, dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid waarvan ons de openbaring te wachten staat.” (Rom. 8, 18) en ook “En Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij.” (Openb. 21, 4)

Als de levensloop hier beneden zijn ultieme einde moet vinden,zou men echt tot wanhoop kunnen komen bij de gedachte aan de miljoenen en misschien zelfs miljarden mensen die in hun leven starten met een echte handicap. Reeds bij het vertrek zijn ze vastgeklonken door armoede en onderontwikkeling, zonder zelfs te kunnen deelnemen aan de wedstrijd. Maar zo gaat het er niet aan toe. De dood doet niet alleen de verschillen teniet, maar keert ze om. “Welnu, het gebeurde dat de arme stierf en door de engelen werd meegevoerd tot in de schoot van Abraham. Ook de rijke stierf en hij werd begraven in de Hades.” Vgl. Lc. 16, 22-23 Deze manier van het voor te stellen kan men zomaar niet simpelweg toepassen op de sociale realiteit, maar ze dient om ons te verwittigen dat het geloof in de verrijzenis niemand onverschillig laat. Ze herinnert ons eraan dat de zegswijze “leven en laten leven” nooit mag omgevormd worden tot “leven en laten sterven.”

Het antwoord van het Kruis is niet alleen bestemd voor ons, christenen, maar voor iedereen, want de Zoon van God is gestorven voor alle mensen. In het mysterie van de verlossing zit er een objectief aspect en ook een subjectief; er is het feit op zichzelf en er is het gewetensbesluit, het antwoord in geloof daarop. Het eerste overstijgt het tweede. Een tekst van Vaticanum II zegt: “De Heilige Geest biedt aan iedereen - en wel op een wijze die aan God bekend is- de mogelijkheid verbonden te zijn met het paasmysterie”. 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de Kerk in de wereld van deze tijd, Gaudium et Spes (7 dec 1965), 22

Een manier om verbonden te zijn met het mysterie van Pasen is juist het lijden. Johannes Paulus II schreef daarover de dag na de aanslag op hem en ook in de lange periode dat hij bedlegerig was daarna: “Lijden betekent vooral ontvankelijk worden, speciaal opengesteld voor de zalvende krachten die God de mensheid aanbiedt in Christus.” H. Paus Johannes Paulus II, Apostolische Brief, Over de christelijke zin van het menselijke lijden, Salvifici doloris (11 feb 1984), 23 Het lijden, elk lijden, maar vooral dat van de onschuldigen, brengt ons op een mysterieuze wijze, “enkel door God gekend”, in contact met het kruis van Christus.

Document

Naam: "WAARLIJK, DEZE MENS WAS EEN ZOON VAN GOD"
Homilie tijdens de Goede Vrijdagliturgie in aanwezigheid van Paus Benedictus XVI - Sint Pietersbasiliek
Soort: Prefectuur van het Pauselijk Huis - Prediker van het Pauselijk Huis
Auteur: Pater Raneiro Cantalamessa, ofm cap.
Datum: 15 april 2011
Copyrights: © 2011, Libreria Editrice Vaticana
Vert.: Sorores Christi; alineaverdeling en -nummering: redactie
Bewerkt: 7 november 2019

Referenties naar dit document

 
Geen documenten gevonden!

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2023, Stg. InterKerk, Schiedam, test