Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

Op de zondagen van de Veertigdagen worden wij op een heel bijzondere manier in dit liturgische jaar van de A-cyclus, meegenomen op de weg van het Doopsel, alsof wij de weg van de catechumenen gaan, zij die zich op het doopsel voorbereiden, om deze gave in ons opnieuw te verlevendigen en ervoor te zorgen dat ons leven weer aanknoopt bij de vereisten en engagementen van dit Sacrament, dat aan de basis ligt van onze Christenleven. In mijn Paus Benedictus XVI - Boodschap
Met Christus zijt gij in de doop begraven, maar met Hem ook verrezen (vgl. Kol. 2, 12)
Veertigdagentijd 2011
(4 november 2010) heb ik willen herinneren aan de bijzondere band tussen de Veertigdagentijd en het Doopsel. De Kerk heeft de Paaswake altijd geassocieerd met het Doopsel: in het Doopsel wordt dit grote mysterie gerealiseerd waardoor de mens die aan de zonde gestorven is, deelneemt aan het nieuwe leven in de verrezen Christus en waardoor hij de Geest van God ontvangt die Jezus uit de dood heeft doen opstaan Vgl. Rom. 8, 11 . De lezingen die wij de volgende zondagen zullen horen en waarvoor ik uw bijzondere aandacht vraag, zijn genomen uit de oude traditie die de catechumeen begeleidt bij de ontdekking van het Doopsel: het gaat om de grote verkondiging van wat God in dit Sacrament doet, een buitengewone doopcatechese gericht tot ieder van ons.

De eerste zondag, zondag van de bekoringen genoemd omdat het gaat over de bekoringen van Jezus in de woestijn, nodigt ons uit onze definitieve keuze voor God te hernieuwen en moedig de strijd aan te gaan die ons wacht om hem trouw te blijven. Deze noodzaak om te kiezen, te weerstaan aan het kwaad, Jezus te volgen, is altijd nodig. Na het getuigenis gehoord te hebben van de peters en meters en van de catechisten, viert de Kerk op deze zondag de verkiezing van degenen die toegelaten worden tot de Paassacramenten.

De tweede zondag wordt de zondag van Abraham of van de Transfiguratie genoemd. Het Doopsel is het Sacrament van het geloof en het Goddelijk kindschap. Zoals Abraham, vader van de gelovigen, worden ook wij uitgenodigd te vertrekken, weg te gaan uit ons land, de zekerheden los te laten die wij zelf opgebouwd hebben, om ons vertrouwen in God te stellen; het doel daarvan laat zich vermoeden in de verheerlijking van Christus, de veelgeliefde Zoon, in wie ook wij “kinderen van God” worden.

De volgende zondagen wordt het Doopsel voorgesteld aan de hand van de beelden van water, licht en leven.

De derde zondag laat ons de Samaritaanse ontmoeten Vgl. Joh. 4, 5-42 . Zoals Israël bij de exodus, zo hebben ook wij in het Doopsel het redding brengende water gekregen. Jezus heeft, zoals Hij tot de Samaritaanse zegt, levend water dat iedere dorst lest; dat water is Zijn Geest. Op die zondag viert de Kerk het eerste onderzoek van de catechumenen en in die week geeft zij hun het 1e Concilie van Constantinopel
Credo van Nicea - Constantinopel
(31 juli 381): de geloofsbelijdenis, het Credo.

De vierde zondag doet ons nadenken over de ervaring van de blindgeborene Vgl. Joh. 9, 1-41 . In het Doopsel worden wij bevrijd van de duisternis van het kwaad en ontvangen wij het licht van Christus om te leven als kinderen van het licht. Ook wij moet Gods aanwezigheid leren zien op het gelaat van Christus en zo het licht. Op de weg van de catechumenen wordt het tweede onderzoek gevierd.

Tenslotte geeft de vijfde zondag ons de opwekking van Lazarus Vgl. Joh. 11, 1-45 . Door het Doopsel zijn wij overgegaan van de dood naar het leven en zijn wij bekwaam om God te behagen, de oude mens te laten sterven om te leven van de Geest van de Verrezene. Voor de catechumenen wordt het derde onderzoek gevierd en tijdens die week wordt hun het gebed van de Heer gegeven: het Onze Vader.