Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

De huidige maatschappij zal geen oplossing voor het ecologisch probleem vinden als zij niet serieus haar levensstijl herziet. Op veel plekken in de wereld is zij tot hedonisme en consumptie verworden en blijft zij onverschillig voor de schade die eruit voortvloeit. Zoals ik al heb opgemerkt, legt de ernst van de ecologische situatie de diepe, morele crisis van de mens bloot. Als de betekenis van de waarde van de persoon en het menselijk leven ontbreekt, raakt men ook zijn belangstelling in anderen en in de aarde kwijt. Matiging, soberheid, discipline en offergezindheid moeten het leven van alle dag bepalen, opdat niemand gedwongen wordt de negatieve consequenties van de onachtzaamheid van een klein aantal te ondergaan.

De opvoeding tot ecologische verantwoordelijkheid is dus noodzakelijk en urgent: verantwoordelijkheid tegenover zichzelf, verantwoordelijkheid voor anderen, verantwoordelijkheid voor het milieu. Het gaat hier over een opvoeding, die niet simpelweg gebaseerd mag worden op gevoeligheid of op slecht omlijnde goede voornemens. Haar doel mag noch ideologisch, noch politiek zijn en haar uitgangspunt mag niet het afwijzen van de moderne wereld of een vaag verlangen naar een terugkeer naar het 'verloren paradijs' zijn. De echte opvoeding tot verantwoordelijkheid veronderstelt een authentieke bekering in de manier van denken en handelen. Op dit gebied hebben de kerken en de andere religieuze instituten, de (regerings- )organisaties en ook alle geledingen van de samenleving een welomlijnde rol te vervullen. Echter, de eerste opvoeder blijft de familie, waar het kind zijn naaste leert respecteren en van de natuur leert houden.