Sinds 1967 zijn er in regelmatige opeenvolging algemene vergaderingen van de Bisschoppensynode gehouden; deze waren voor de kerk die in Afrika is een geschikte gelegenheid om overal ter wereld haar stem in de kerk te doen horen. Zo hebben bij de Tweede Gewone Algemene Vergadering (1971) de synodevaders dankbaar gebruik gemaakt van de hun geboden gelegenheid om op te roepen tot groter rechtvaardigheid in de wereld. De Derde Gewone Algemene Vergadering (1974) met als thema de evangelisering in de moderne wereld bood de mogelijkheid om meer in het bijzonder in te gaan op de problemen op het gebied van de evangelisering in Afrika. De aan de synode deelnemende bisschoppen uit dat continent hebben toen een belangrijke boodschap gepubliceerd met als titel Bevordering van de evangelisering in onderlinge verantwoordelijkheid. H. Paus Paulus VI, Toespraak, Aan het einde van de 3e Gewone Bisschoppensynode over "Evangelisatie in de moderne wereld" (26 okt 1974) Kort daarna, in het Heilig Jaar 1975, belegde het SECAM zijn voltallige vergadering in Rome, om dieper in te gaan op het thema van de evangelisering.

Aansluitend daarbij hebben tussen 1977 en 1983 bisschoppen, godgewijde mensen, theologen en leken te kennen gegeven dat zij een Afrikaans Concilie of een Afrikaanse Synode verlangden die tot opdracht zou hebben de balans op te maken van de evangelisering in Afrika met het oog op de belangrijke keuzes die voor de toekomst van het continent gemaakt moeten worden. Graag heb ik de gedachte aan “een of andere vorm van gemeenschappelijk overleg” van het hele Afrikaanse episcopaat overgenomen en gestimuleerd “om de godsdienstige vraagstukken te bestuderen waarvoor het hele continent gesteld is”. H. Paus Johannes Paulus II, Toespraak, Tot de Bisschoppenconferentie van Zaïre bij gelegenheid van hun bezoek "Ad Liminia" (21 apr 1983), 9 Het SECAM heeft dus wegen en middelen gezocht om het plan voor een dergelijke continentale ontmoeting te realiseren. De bisschoppenconferenties en alle bisschoppen van Afrika en Madagaskar werden geconsulteerd, waarna ik kon besluiten tot het bijeenroepen van een Speciale Vergadering voor Afrika van de Bisschoppensynode. Op 6 januari 1989, het feest van de Openbaring van de Heer – liturgisch feest waar tijdens de kerk zich meer dan anders rekenschap geeft van de universaliteit van haar zending en dus van haar plicht om het licht van Christus te brengen aan alle volkeren – heb ik aangekondigd dat ik “tot het initiatief hiertoe had besloten, een initiatief dat van groot belang was voor de verspreiding van het evangelie”. Daarmee, zo zei ik, ging ik in op het sinds enige tijd vaak door de bisschoppen van Afrika, de priesters, theologen en de vertegenwoordigers van de leken geuite verzoek, “met als doel om een organisch samenhangende pastorale solidariteit te bevorderen op heel het Afrikaanse territorium en de aanleggende eilanden”. H. Paus Johannes Paulus II, Angelus/Regina Caeli, Waaronder aankondiging van het bijeenroepen van een Speciale Bisschoppensynode over Afrika, Op het Hoogfeest van Epifanie (6 jan 1989), 2