Een tweede motief voor deze bijeenkomst werd Ons ingegeven door het uitzonderlijk schone en belangrijke ogenblik dat de gehele Kerk en de Heilige Stoel als eerste, en daarom ook de Romeinse Curie, door goddelijke beschikking geroepen is om te beleven; een moment van grote historische en geestelijke betekenis: het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie dat, zoals U bekend is, over enkele dagen zijn plechtige zittingen zal hervatten. 

Het leek Ons gewenst dat de Romeinse Curie zich, tesamen met Ons, nog eens ernstig bezint op dit grootse gebeuren. Niet omdat zij er niet op voorbereid zou zijn, want zij verwacht het en heeft er zich met grote toewijding mee bezig gehouden; evenmin omdat zij zou hebben verzuimd gedurende de eerste zittingsperiode zich bewust te worden van het grote belang van het Concilie. Meer dan alle andere sectoren van de Kerk en van de openbare mening is juist zij zich bewust van de uitzonderlijke omvangrijkheid en ingewikkeldheid· van de problemen. Zij heeft daarbij ook enkele keren blijk gegeven van haar verwondering en haar vrees voor het onverwacht er onvoorbereid bijeenroepen van een Concilie en voor de ernstige problemen die dit zou kunnen oproepen. Neen, het is Onze bedoeling om nog eens tesamen ons bewustzijn te doordringen van de vaste, eensgezinde en vertrouwvolle overtuiging dat hier, onder leiding van de Heilige Geest, een grootse en geheimnisvolle gebeurtenis plaats vindt rondom het graf van de Prins der Apostelen en dat daardoor over dit middelpunt van de Katholieke Kerk de machtige stroom van geheimnisvolle krachten van het Rijk Gods wordt uitgestort waardoor zij boven alles verheven wordt, waardoor haar fundamentele positie in de geschiedenis van het verloste mensdom duidelijk wordt aangetoond en waarbij zij zelf aan een ernstig en openlijk onderzoek wordt onderworpen opdat zij zij wat zij moet zijn: een licht van wijsheid en heiligheid voor de gehele wereld.