• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
Reis naar Valencia - Wereld Ontmoeting van de Gezinnen

De reis naar Spanje - naar Valencia - stond geheel in het teken van het huwelijk en het gezin. Het was mooi om het getuigenis voor die vergadering van mensen uit alle werelddelen te beluisteren, van gehuwden die zich - gezegend met een talrijke schare van kinderen - aan ons hebben gepresenteerd en die gesproken hebben over de verschillende wegen binnen het Sacrament van het Huwelijk en binnen hun talrijke gezinnen. Ze hebben het feit niet verborgen dat zij ook moeilijke dagen hebben gekend en door tijden van crisis hebben moeten gaan. Maar juist in die inspanning van het elkaar dag in dag uit verdragen, juist in het zichzelf en elkaar steeds weer aanvaarden in de smeltkroes van de dagelijkse beslommeringen, in het tot op de bodem toe beleven van en lijden aan het aanvankelijke "ja" - juist langs deze weg van het evangelische "zich verliezen" - waren zij gerijpt, hadden zij zichzelf gevonden en waren zij gelukkig geworden. Het "ja" dat zij elkaar hadden gegeven was langs de geduldig bewandelde weg en door de kracht van het Sacrament waarmee Christen hen samengebonden had, tot een groot "ja" geworden tegen zichzelf en elkaar, tegen de kinderen, tegen God als Schepper en tegen Jezus Christus als Verlosser.

Zo bereikte ons uit het getuigenis van deze gezinnen een golf van vreugde, geen oppervlakkige en lege blijdschap die weer snel verdwijnt maar een, ook in lijden gerijpte vreugde, een vreugde die diep gaat en die de mens waarachtig verlost. Ten overstaan van deze gezinnen met hun kinderen, ten overstaan van deze gezinnen waarin generaties elkaar de hand reiken en de toekomst aanwezig is, drong het probleem in mijn ziel door van een Europa, dat ogenschijnlijk bijna geen kinderen meer wil hebben. Voor de vreemdeling lijkt dit Europa moe te zijn, lijkt zich - sterker nog - los te maken van de geschiedenis. Hoe komt dat? Dat is de grote vraag. De antwoorden zijn zeker heel complex. Maar alvorens zulke antwoorden te gaan zoeken, moet ik eerst al die gehuwden bedanken die ook vandaag, in ons Europa, "ja" zeggen tegen het kind en de inspanningen aanvaarden die dat met zich meebrengt: de sociale en financiële problemen, en ook de zorgen en vermoeienissen van elke dag; en de noodzakelijke toewijding om voor de kinderen de weg naar de toekomst te ontsluiten.

Door deze moeilijkheden even aan te duiden, worden misschien ook de redenen al duidelijk waarom zovelen het risico van het kinderen krijgen te groot lijkt. Het kind heeft liefdevolle aandacht nodig. Dat betekent: we moeten het iets van onze tijd geven, van de tijd van ons leven. Maar juist deze wezenlijke "materia prima" van het leven - de tijd - schijnt steeds schaarser te worden. De tijd die ons ter beschikking staat is nauwelijks toereikend voor het eigen leven; hoezo zouden we er dan afstand van doen, hem aan iemand anders geven? Tijd hebben en tijd geven - voor ons is dit een heel concrete manier om te leren onszelf te geven, onszelf te verliezen om onszelf te vinden.
Bij dit probleem voegt zich de moeilijke afweging: welke normen zijn wij aan het kind verschuldigd opdat het de juiste weg kan volgen en hoe moeten wij daarbij zijn vrijheid respecteren? Het probleem is ook daarom zo moeilijk geworden omdat we niet zeker meer zijn van de normen die over te dragen zijn; omdat we niet meer weten waarin het juiste gebruik van de vrijheid bestaat, wat de juiste wijze van leven is, wat moreel verplicht is en wat daarentegen ontoelaatbaar is. De moderne geest heeft de oriëntatie verloren, en dit gebrek aan oriëntatie verhindert ons mensen te zijn die anderen de rechte weg wijzen.

De problematiek gaat zelfs nog dieper. De mens van vandaag is onzeker over de toekomst. Is het wel geoorloofd iemand deze onzekere toekomst in te sturen? En uiteindelijk: is mens zijn wel iets goeds? Deze diepe onzekerheid over de mens zelf - gevoegd bij de wil om het leven helemaal voor zichzelf te hebben - is misschien de diepste reden waarom het risico van het hebben van kinderen voor velen iets lijkt dat haast niet meer te dragen is. Inderdaad kunnen wij het leven alleen dan op verantwoordelijke wijze doorgeven als we in staat zijn iets meer door te geven dan alleen het biologische leven, een zin namelijk die standhoudt ook in de crises van de toekomstige geschiedenis en een zekerheid in de hoop die sterker is dan de wolken die de toekomst verduisteren. Als we niet opnieuw de grondslagen van het leven leren - als we niet op een nieuwe manier de zekerheid van het geloof ontdekken - zal het ons ook steeds minder mogelijk zijn aan anderen de gave van het leven toe te vertrouwen en de opdracht van een onzekere toekomst.

Hiermee is tenslotte ook het probleem verbonden van de definitieve keuzen: kan de mens zich voor altijd binden? Kan hij een "ja" voor het leven uitspreken? Ja, dat kan hij. Hij is hiervoor geschapen. Juist zo verwezenlijkt zich de vrijheid van de mens en zo wordt ook de heilige ruimte van het huwelijk geschapen die zich verruimt door gezin te worden en die toekomst opbouwt.

Document

Naam: TOT DE ROMEINSE CURIE BIJ GELEGENHEID VAN HET NADERENDE KERSTFEEST 2006
In de Sala Clementina
Soort: Paus Benedictus XVI - Toespraak
Auteur: Paus Benedictus XVI
Datum: 22 december 2006
Copyrights: © 2006, Libreria Editrice Vaticana
Vertaling vanuit het Italiaans en
nummering hoofdalinea's en indeling in kleinere alinea's: Past. Chr. van Buijtenen, pr.
Bewerkt: 12 juli 2020

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2022, Stg. InterKerk, Schiedam, test